Πρόληψη αθλητικών κακώσεων σε νέους αθλητές

image

Πρόληψη αθλητικών κακώσεων σε νέους αθλητές

Ομιλία μου για την πρόληψη των αθλητικών κακώσεων στα παιδιά και τους έφηβους αθλητές στο ΔΑΚ Ευόσμου στο Summer Basketball  Camp του Αίαντα Ευόσμου.

 ομιλία Παπαθανασίου

Οι αθλητικές κακώσεις που απασχολούν περισσότερο τα παιδιά και γενικά τους νέους αθλητές είναι:

  1. Οι τραυματικές βλάβες, όπως:

-       Διαστρέμματα & συνδεσμικές κακώσεις.

-       Μυϊκές θλάσεις.

-       Κακώσεις τενόντων και τενοντοπάθειες.

-       Ρήξεις μυϊκών ινών.

-       Κακώσεις του χόνδρου των αρθρώσεων.

-       Κατάγματα (οφειλόμενα σε υψηλής ενέργειας κακώσεις).

         2. Τα σύνδρομα υπέρχρησης, όπως:

-       Η τενοντοπάθεια του επιγονατιδικού τένοντα (jumper’s knee).

-       Η χονδροπάθεια της επιγονατίδας.

-       Η αποφυσίτιδα του κνημιαίου κυρτώματος (νόσος Osgood-Schlatter).

-       Οι βλάβες του Αχίλλειου τένοντα (τενοντοπάθεια, μερική ή ολική ρήξη).

-       Η πελματιαία απονευρωσίτιδα.

-       Νόσος Sever (αποφυσίτιδα του πτερνιαίου κυρτώματος).

 Αυτά που πρέπει να γνωρίζει και να εφαρμόζει ο νεαρός αθλητής μέσα στον αγωνιστικό χώρο, είτε αφορά το μπάσκετ, είτε το ποδόσφαιρο, είτε το βόλεϊ, είναι η καλή προθέρμανση πριν την κυρίως προπόνηση, οι διατάσεις πριν την κυρίως προπόνηση και με το πέρας αυτής και ο σωστός αθλητικός εξοπλισμός, ο οποίος αφορά κυρίως τα υποδήματα στα προαναφερθέντα αθλήματα. Δηλαδή, τα παπούτσια που φοράει ο κάθε αθλούμενος πρέπει να κρατάνε το πόδι του σταθερό και ταυτόχρονα να μην τον πιέζουν σε βαθμό που να του προκαλεί από δυσφορία και πόνο μέχρι τραυματισμό.

Επίσης, η συχνή ενυδάτωση (ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες) και φυσικά η σωστή διατροφή παίζουν καταλυτικό ρόλο στο να ανταπεξέρχεται ο νέος αθλητής  στις απαιτήσεις της προπόνησης με αποτέλεσμα να μειώνονται οι πιθανότητες τραυματισμού.

Τί πρέπει να κάνουμε όμως από τη στιγμή που τραυματιστεί ένας νεαρός αθλητής και ποια είναι η θεραπεία που πρέπει να ακολουθήσουμε?

Τις περισσότερες φορές, η θεραπεία μετά από έναν τραυματισμό επικεντρώνεται στην αποχή από την αθλητική δραστηριότητα μέχρι να περάσει η οξεία φάση (ο έντονος πόνος δηλαδή και το πιθανό οίδημα/πρήξιμο) κι έπειτα στη διαδικασία επανόδου του αθλητού στον αγωνιστικό χώρο.

Κατά την οξεία φάση, ο ασθενής απέχει από το άθλημά του καθώς επίσης και από οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα που μπορεί να επιβραδύνει την αποθεραπεία του. Ενδεχομένως, να είναι απαραίτητος και ο κλινοστατισμός. Ταυτόχρονα, ο ασθενής αθλητής είναι πιθανόν να ακολουθεί πρωτόκολλο παγοθεραπείας και λήψης φαρμακευτικής αγωγής (μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη και μυοχαλαρωτικά). Αφού περάσει η οξεία φάση και ο αθλητής είναι σε θέση να κινηθεί ή να φορτίσει το πάσχων μέλος του, τότε προχωράμε στη φάση επανόδου στις αθλητικές δραστηριότητες. Αυτή η φάση χαρακτηρίζεται από φυσικοθεραπεία ή κινησιοθεραπεία (με ασκήσεις ενδυνάμωσης) ή και τα δύο.

Τα σύνδρομα υπέρχρησης όμως, ενδέχεται να χρειάζονται διαφορετική προσέγγιση όσον αφορά τη θεραπεία τους. Επειδή, συνήθως, χαρακτηρίζονται από χρονιότητα, η οξεία φάση σε αυτά δεν υφίσταται. Οπότε, ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα κινησιοθεραπείας κι ενδυνάμωσης σε συνδυασμό ενδεχομένως με φυσικοθεραπείες αρμόζει καλύτερα. Τα τελευταία χρόνια, η μέθοδος με Αυξητικούς παράγοντες αιμοπεταλίων βρίσκει εφαρμογή σε αυτά τα περιστατικά με εξαιρετικά αποτελέσματα. Οι αθλητές, και ιδιαίτερα οι έφηβοι και οι νέοι αθλητές, ταλαιπωρούνται συχνά από τενοντίτιδες και τενοντοπάθειες.

 

Οι Αυξητικοί παράγοντες αιμοπεταλίων  εξαιτίας της αναγεννητικής δράσης που εχουν, βοηθάει στη γρήγορη αποθεραπεία κι επάνοδο του αθλητού στις δραστηριότητές του. Τα άλλα πλεονεκτήματα αυτής της μεθόδου είναι ότι δεν υπάρχει κίνδυνος εμφάνισης αλλεργίας στον ασθενή, αφού χρησιμοποιούνται τα αιμοπετάλια από το ίδιο του το αίμα και ότι η διαδικασία γίνεται εύκολα και σχετικά γρήγορα στο ιατρείο χωρίς την ανάγκη νοσηλείας.

Τέλος, ένα άλλο ζήτημα που απασχολεί τους νεαρούς αθλητές και κυρίως τα παιδιά των ηλικιών 8-12, είναι ο πόνος στο πέλμα και στους αστραγάλους, όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά και οι γονείς των παιδιών.

Πού οφείλεται όμως ένας τέτοιος πόνος στην ποδοκνημική?

Η μία αιτία είναι τα κακά υποδήματα. Παλαιά ή φθαρμένα παπούτσια είναι ακατάλληλα για την πίεση και τα φορτία που δέχονται τα πόδια του ασθενούς.

Όμως, ο πόνος στο πέλμα και στον αστράγαλο μπορεί να οφείλεται σε συγγενή παραμόρφωση του ποδιού, όπως είναι η πλατυποδία. Πλατυποδία ονομάζουμε τη μείωση του ύψους της ποδικής καμάρας περισσότερο από το φυσιολογικό. Η πιο συχνή μορφή πλατυποδίας είναι η εύκαμπτη βλαισοπλατυποδία, η οποία διορθώνεται με την πάροδο του χρόνου και την ανάπτυξη του παιδιού. Μερικές φορές, μικρού βαθμού βλαισοπλατυποδία παραμένει μέχρι την ενήλικη ζωή χωρίς όμως να προκαλεί σοβαρά λειτουργικά προβλήματα στον άνθρωπο. Παρόλα αυτά, στις μικρές ηλικίες και ειδικά όταν το παιδί αθλείται, η επιβάρυνση του πέλματος είναι μεγάλη από εμβιομηχανικής απόψεως λόγω της ύπαρξης πλατυποδίας. Σε αυτές τις περιπτώσεις μεγάλη βοήθεια δίνουν το πελματογράφημα και τα ειδικά ορθωτικά πέλματα. Το πελματογράφημα διενεργείται επάνω στον πελματογράφο, ο οποίος αποτελεί ψηφιακή πλατφόρμα καταγραφής των πελματιαίων πιέσεων.

 prp

Ανάλογα με το αποτέλεσμα του πελματογραφήματος, ο νεαρός αθλητής μπορεί να κάνει χρήση ορθωτικών πελμάτων (πάτοι), οι οποίοι θα του προσφέρουν ανακούφιση, σταθερότητα και καλύτερη βάδιση. Η σημασία των ορθωτικών πελμάτων και της σωστής ορθοστάτισης και βάδισης είναι πολύ μεγάλη διότι μπορεί να γίνει πρόληψη και άλλων προβλημάτων στο σώμα του αθλητή, όπως παθήσεις στα γόνατα, τα ισχία και την οσφυϊκή μοίρα (μέση).